Αντιμετωπίζοντας με ρεαλισμό το πρώτο μισό της σεζόν, δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς ότι η παρουσία του Ολυμπιακού στην κορυφή της Super League είναι ένας μικρός άθλος. Μία σουρεάλ κατάσταση, που όμως είναι γεγονός. Μια απτή και δίκαιη πραγματικότητα, που επιβεβαιώνει τη νοοτροπία, το μέταλλο, τη σκληράδα αυτής της ομάδας. Ασχέτως προσώπων και καταστάσεων.

Αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι αντίπαλοι του Θρύλου: Σε ένα εξάμηνο που σχεδόν τίποτε δεν πήγε καλά σε Ελλάδα και Ευρώπη, με αλλαγή προπονητή, με εσωτερικές έριδες, με κόντρα διαιτησία, με την πίεση στα κόκκινα, με «περίεργο» κλίμα που άγγιξε την εσωστρέφεια, ο Ολυμπιακός άντεξε, αντέδρασε και πλέον προΐσταται του πρωταθλήματος. Με την ενίσχυση να είναι προ των πυλών και με το μυαλό αποκλειστικά στο πρωτάθλημα, πώς ακριβώς πιστεύουν ότι θα τον «ρίξουν»;

Ο Ολυμπιακός άρχισε να χτίζει όντας στο -5, ανελίχθηκε και πλέον είναι στη θέση που τον κάνει να αισθάνεται πιο άνετα από κάθε άλλον. Ο Ολυμπιακός δεν είναι καλός στο να κυνηγάει. Είναι πολύ καλός όμως στο να ηγείται. Γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα πώς να ιππεύει το άλογο που προηγείται στην κούρσα, αδιαφορώντας για όσους ακολουθούν. Σε αντίθεση με εκείνους που αναζητούν άλλοθι για την περίπτωση που αποτύχουν, ο Ολυμπιακός αυτομαστιγώνεται στις αποτυχίες, αναζητά νέα κίνητρα και θέτει στόχους μεγαλύτερους από τους πρότερους. Είναι τέτοια η μενταλιτέ του κλαμπ στην Ελλάδα, που το ψηλά δεν είναι αρκετό. Αρα, πρέπει να πάει ψηλότερα.

Οσο για το ποια είναι η ισχυρότερη κινητήριος δύναμη του Ολυμπιακού για την κατάκτηση και του 45ου (και 8ου σερί) τίτλου; Μα, φυσικά, η νέα πραγματικότητα στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Οι αποφάσεις τύπου Γκάγκα και Τζήλου. Και όσα γίνονται με τις διαιτησίες των αντιπάλων του. Διότι ο Ολυμπιακός μπορεί να φωνάζει και διαμαρτύρεται για το κυνήγι που δέχεται, αλλά από την άλλη αποτελεί μέγιστο κίνητρο για όλους στον Πειραιά να πάρουν «το πρωτάθλημα της εξυγίανσης».

Το «μόνοι μας και όλοι σας» είναι μία λογική που πάντα άρεσε στους ΓΑΥΡΟΥΣ. Η επικράτηση σε τέτοιες συνθήκες είναι κάτι που εξιτάρει την ομάδα, τον κόσμο, όλους όσους ασχολούνται με τον σύλλογο. Και ειδικά όταν στην εξίσωση μπαίνει και ο παράγοντας αδικία, τότε η αντίδραση είναι ακόμη πιο έντονη. Εκείνη η ψύχωση που είχε... λυγίσει πριν κάμποσα χρόνια τον Κάτανετς, είναι μία πολύ σκληρή κατάσταση για τους υπόλοιπους, αλλά καθημερινότητα για τον Θρύλο και όσους εντάσσονται στον οργανισμό του.

Ακόμη κι αν έχει απέναντί του αντίπαλο που παίζει με χαρτιά σημαδεμένα, ο Ολυμπιακός είναι καλύτερος στο παιχνίδι του πρωταθλητισμού. Διότι, στο ποδόσφαιρο, όσο κι αν σου δίνουν κάτι με το... ζόρι, εάν δεν είσαι ικανός και άξιος να εκμεταλλευτείς τις... πάσες, γκολ δεν θα βάλεις. Και σίγουρα τίτλους δεν θα κατακτήσεις.

ΥΓ. Ο Τάκης Λεμονής έχει κάνει αρκετά και σημαντικά λάθη στη διάρκεια της παρουσίας του στον πάγκο του Ολυμπιακού. Αλλά από την άλλη τη μισή δουλειά, για την οποία προσελήφθη, την έχει κάνει. Η πρωτιά του Θρύλου στο πρώτο μισό της σεζόν είναι (και) δικό του έργο. Αρέσει δεν αρέσει. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Αλλωστε, το μέλλον ουδείς μπορεί να το προκαθορίσει. Και ειδικά ο Τάκης γνωρίζει καλά τον Ολυμπιακό και έχει πλήρη επίγνωση ότι σε κάθε παιχνίδι ο προπονητής αυτής της ομάδας «παίζει το κεφάλι του».

ΥΓ2. Ναι, ο ΠΑΣ Γιάννινα δίδαξε ταμπούρι στο Καραϊσκάκη. Αλλά και οι προηγούμενες ομάδες που είχαν σκοράρει εναντίον του Ολυμπιακού το ίδιο έκαναν. Κι όμως, την πρώτη φορά που διατηρήθηκε απαράλλαχτη η 4άδα της άμυνας σε δύο σερί ματς, οι «ερυθρόλευκοι» κράτησαν το μηδέν. Δεν μπορεί να είναι τόσο τυχαίο.

ΥΓ3. Ο Ολυμπιακός έχει ανάγκη όλους τους μεγάλους παίκτες που διαθέτει στο ρόστερ του. Και ο Μάριν, ένας από αυτούς, είχε ανάγκη να δώσει μία «δική του» νίκη για λογαριασμό των Πειραιωτών. Πλέον και ο ίδιος αντιλαμβάνεται ότι... φαντάσματα δεν υπάρχουν. Παρά μόνο στα κινούμενα σχέδια και τις ιστορίες τρόμου.

ΥΓ4. Αποτελεί τεράστιο κέρδος για τον Ολυμπιακό η αγωνιστική «επιστροφή» του Ομάρ. Εως και πριν λίγο καιρό ο Νορβηγός ήταν ωσεί παρών. Αλλά τις τελευταίες εβδομάδες αποτελεί «μεταγραφή» πρώτης γραμμής για τον Ολυμπιακό.

ΥΓ5. Ο Σίλβιο Προτό έκανε τα πάντα για να παίξει ποδόσφαιρο στον Ολυμπιακό το καλοκαίρι. Εφυγε με... πόλεμο από την ομάδα της πόλης του (Οστάνδη), έμεινε «δεύτερος», είδε τον προπονητή που τον επέλεξε να φεύγει και παρά ταύτα αποδεικνύει πόσο σημαντική ήταν η προσθήκη τουστο ρόστερ. Ενας νέος Ρόι Κάρολ στα γκολπόστ του Θρύλου. Ποιότητα και προσωπικότητα.