Αναλύοντας περισσότερο κάποια πράγματα σχετικά με τη φετινή εικόνα του Ολυμπιακού, αξίζει να γίνει μία στάση στις στημένες φάσεις και δη στα κόρνερ ή τα φάουλ. Σε αυτές τις φάσεις, δίνεται η δυνατότητα στον επιτιθέμενο, να πάρει λίγο χρόνο υπέρ του και να μελετήσει την εκτέλεση, από τις τοποθετήσεις που θα έχουν οι παίκτες μέσα στην περιοχή.

Δεν είναι για παράδειγμα μια φάση που εξελίσσεται, πχ., όπως μια αντεπίθεση, που θα πρέπει να δώσει την μπάλα γρήγορα, έχοντας κιόλας το άγχος του αντιπάλου που θα μαρκάρει φυσικά. Τα φάουλ και τα κόρνερ, είναι φάσεις που δεν έχεις τον χρόνο να σε πιέζει και μπορείς να «εκτελέσεις» δίχως να σε μαρκάρει ο αντίπαλος.

Ο Ολυμπιακός τι έχει καταφέρει φέτος λοιπόν; Να είναι καλός και... κακός ταυτόχρονα. Τι εννοούμε; Πως ενώ οι στατικές επιθετικά φάσεις της ομάδας είναι καλές, μπορεί και πολύ καλές, δεν ισχύει το ίδιο για τις ίδιες φάσεις, αλλά όταν η ομάδα αμύνεται. Κάτι δεν πάει καλά λοιπόν και τα παραδείγματα είναι πολλά. Αρκετές φάσεις έκανε από στημένα η ΑΕΚ και ο Ατρόμητος πχ., με συνέπεια να ανησυχήσει αφάνταστα ο Ολυμπιακός.

Στην επίθεση, στον ίδιο τομέα, ο Θρύλος είναι άλλη... ομάδα. Πολύ πιο απειλητική και επικίνδυνη. Όπως πχ. στο 2-1 από την ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ για το Κύπελλο. Εκεί, σε στημένες φάσεις δημιούργησε τα περισσότερα προβλήματα ο Ολυμπιακός. Και πιο συγκεκριμένα στα κόρνερ. Μετά από κόρνερ έβαλε το γκολ ο Ταχτσίδης, ενώ μετά από παρόμοια φάση παραλίγο να βάλει γκολ ο Τζούρτζεβιτς.

Τώρα, πώς γίνεται στα στημένα της επίθεσης να είναι καλός ο Ολυμπιακός και κακός όταν αμύνεται σε αυτά, είναι κάτι που πρέπει να το δουν όλοι.