ΓΡΑΦΕΙ Ο ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΤΥΡΙΝΤΖΗΣ

Όχι, ο Ολυμπιακός δεν ήταν… Βασιλιάς στη Μαδρίτη, καθώς το προσωνύμιο της Ρεάλ μάς δίνει την δυνατότητα για το λογοπαίγνιο. Ο Ολυμπιακός ήταν ένας «πρίγκιπας» που δείχνει να μεγαλώνει ξανά, να ωριμάζει το παιχνίδι του, να το αλλάζει και να επανέρχεται σε γνώριμες εμφανίσεις κοντά στις πραγματικές του δυνατότητες και όχι φυσικά σε αυτό που παρουσίασε τον Γενάρη. Τότε που πετύχαινε 63 πόντους εκτός έδρας και τώρα έφτασε να βάλει 80 στην έδρα της Ρεάλ.

Ο Ολυμπιακός Βασιλιάς θέλει να γίνει στο Βελιγράδι. Αυτός είναι ο στόχος του και μέχρι τότε έχει αρκετό δρόμο ακόμα για να διανύσει. Δεν κέρδισε κάτι στη Μαδρίτη παρά μόνο σε ψυχολογική ώθηση και συνέπεια της αλλαγής και αντίδρασης που είχαν υποσχεθεί στους εαυτούς τους πάνω απ’ όλα, οπότε ως όφειλε να ξεχνούσε ακαριαία και αυτόματα τις (κακές) ήττες, τώρα οφείλει ακόμα περισσότερο να βάλει πίσω και το σπουδαίο διπλό στη Μαδρίτη (αλλά και τη νίκη της Φενέρ) και να συνεχίσει το ίδιο δυνατά. Προς Θεού, μην ξεγελαστεί ότι λύθηκαν αυτόματα όλα τα θέματα που υπήρξαν και κάποια υπάρχουν (αγωνιστικά μιλάμε) και πιστέψει ότι έγινε ομαδάρα άτρωτη που πάει να το σηκώσει. Αυτή είναι η παγίδα αλλά έχουν το μυαλό, την εμπειρία και το khow how για να την ξεπεράσουν.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΝΙΚΗ, ΕΙΝΑΙ Ο… ΤΡΟΠΟΣ!

Πολλοί στεκόμασταν στο… κακό φεγγάρι του Ολυμπιακού επισημαίνοντας πως «δεν είναι η ήττα που ενοχλεί αλλά ο τρόπος, η εμφάνιση». Ο Γιώργος Αγγελόπουλος είπε από τη Μαδρίτη κάτι πολύ σωστό: «Δεν έχει σημασία η νίκη αλλά το πώς ήρθε»! Το να έχανε ο Ολυμπιακός ένα παιχνίδι δικό του στο τέλος, σίγουρα θα ενοχλούσε και θα στεναχωρούσε, καθώς μην ξεχνάτε πως με αυτό το «διπλό» κάλυψε … τρεις γκέλες που είχε κάνει μαζεμένες, ωστόσο η ουσία είναι στα λεγόμενα του προέδρου. Ο τρόπος… Ο Ολυμπιακός άλλαξε. Γύρισε ξανά τη νοοτροπία του, άλλαξε το παιχνίδι του και πλέον χαροποιεί τον κόσμο του αλλά και τον εαυτό του με το μπάσκετ του και τις εμφανίσεις του. Γουστάρει ξανά ο κόσμος να τον βλέπει από κει που… έκλεινε την τηλεόραση. Φαίνεται πως το απολαμβάνουν ξανά και οι ίδιοι. Και η αντίδραση μην ξεχνάτε ήρθε απέναντι σε Φενέρ και Ρεάλ, όχι σε… Ερυθρό Αστέρα και Μάλαγα για παράδειγμα. Αλλά είπαμε… Συνέχεια, συνέπεια, διάρκεια…

ΤΟ -6 ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ -15 ΑΛΛΑ… «ΔΙΠΛΟ»

Τα κυρίαρχα σημεία, κατ΄εμέ ήταν δύο στο παιχνίδι με τη Ρεάλ σε περιόδους μάλιστα που είναι σεσημασμένες, τις περιμένεις…: Η αντίδραση μετά την κακή εκκίνηση στο 3ο δεκάλεπτο όπου έχασε κάπως τον ρυθμό του και οι Μαδριλένοι έκαναν το 49-49 αλλά αμέσως ο Ολυμπιακός πήρε ξανά τα ηνία και δεν βραχυκύκλωσε όπως συνηθίζει ιδίως σε αυτό το γήπεδο και έκανε το 54-58 και φυσικά η εκκίνηση στο 4ο δεκάλεπτο. Η Ρεάλ μπήκε με 9-0 και προηγήθηκε με 6 πόντους. Τα φαντάσματα του παρελθόντος δεν ήθελε και πολύ να βγουν ωστόσο η διαφορά αυτή τη φορά δεν πήγε στους -15 πόντους αλλά στο τετράλεπτο για τη λήξη ο Ολυμπιακός πέρασε και πάλι μπροστά.    

 

Ο ΣΦΑΙΡΟΠΟΥΛΟΣ ΤΟ ΠΗΓΕ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ

Ο Γιάννης Σφαιρόπουλος θεωρώ πως το έψαξε πάρα πολύ. Η πρώτη κίνηση να αλλάξει Σπανούλη-Μάντζαρη και να μπει το άλλο «δίδυμο» στα γκαρντ που πάει καλά. Στη συνέχεια, ψήλωσε την ομάδα για τις συνεχείς αλλαγές στην άμυνα με τον Παπανικολάου στο «2» και τον Σπανούλη στον «άσο». Μπήκε μετά ο Στρέλνιεκς δίπλα στον αρχηγό ενώ όταν είδε το πιο κοντό σχήμα του Λάσο, πήρε τάιμ άουτ στο… τάιμ άουτ στην τελευταία φάση για να προσαρμοστεί και να βγει αυτή η αριστουργηματική άμυνα. Και λέμε αριστουργηματική γιατί η Ρεάλ δεν σούταρε καν. Της έμεινε η μπάλα στα χέρια.  

 

Ο ΣΠΑΝΟΥΛΗΣ ΣΤΟΝ… ΠΑΓΚΟ

Δεν ξέρω αν τον «βοήθησε» το ματωμένο χείλος του Σπανούλη, αλλά ο κόουτς στις τελευταίες φάσεις κράτησε εκτός τον αρχηγό όπου υπό την παρουσία του ο Ολυμπιακός «κόλλησε». Η Ρεάλ προσαρμόστηκε πάνω του, ο Ολυμπιακός σε αυτό το διάστημα στο 4ο δεκάλεπτο με τον αρχηγό μέσα έγινε στατικός. Βγήκε μόνο ένα «πικ εν ρολ» με τον Μιλουτίνοφ, μπορεί να ξεχνάω κάτι ακόμα, αλλά γενικότερα έκανε λάθη και ήταν άστοχος προ της μαδριλένικης άμυνας που περίμενε τι θα κάνει. Συν το αντιαθλητικό που σαν σκέψη όμως είναι σωστή. Κινήθηκε γρήγορα αλλά δεν πρόλαβε. Είναι χαρακτηριστικό πως ο Σπανούλης στο ημίχρονο είχε 0/3 σουτ και 0/2 βολές, 2 ασίστ, κανένα λάθος αλλά είχε δεχθεί και 2 μπλοκ. Στο δεύτερο μισό είχε ακόμα 2 άστοχα τρίποντα, μοίρασε τρεις ασίστ, έκλεψε μία μπάλα αλλά έκανε και 5 λάθη. Πάντως να πούμε και όχι επειδή είναι ο Σπανούλης, αλλά γιατί έτσι είναι, πως στην άμυνα ήταν κι αυτός καλός και μάλιστα από την αρχή έβγαλε εκτός τον Τέιλορ. Με τον Σπανούλη στον πάγκο, ο Ολυμπιακός έγινε ξανά η… μη προβλέψιμη ομάδα σε εκείνο το διάστημα, απέκτησε ταχύτητα ενώ είχε ηγέτη στο παρκέ τον Στρέλνιεκς με την γρήγορη μπούκα του κερδίζοντας χρόνο και την καθαρή του σκέψη μετά να κερδίσει φάουλ.

 

«ΚΛΕΙΔΙ» Η… ΕΠΙΘΕΣΗ!

Είναι πάρα μα πάρα πολύ σημαντικό ο Ολυμπιακός να παίρνει τέτοιο διπλό με τον Σπανούλη σε κακή βραδιά. Ή για να το πούμε πιο σωστά, εξαιρετικό το να βάζει 80 πόντους στη Μαδρίτη και ο ηγέτης του να είναι άποντος. Για μένα αυτό ήταν το «κλειδί» του ματς. Σίγουρα η άμυνα έπαιξε τον ρόλο της, πάντα έχει τον κυρίαρχο ρόλο στο παιχνίδι του Ολυμπιακού. Το καταμαρτυρά η άμυνα-σεμιναρίου στην τελευταία φάση, η τακτική στο να στέλνουν τον Ντόνσιτς στον Μιλουτίνοφ ή στις αλλαγές να βγαίνει πάνω του ο Σέρβος (γενικά παίζουν στην άμυνα σε παίκτες κλειδιά με τους ψηλούς όπως στον Ρίβερς ή τον Σλούκα) που τον πήγε πολύ καλά στη γενική εικόνα. Ακόμα η «παγίδα» στον Ταβάρες, γι αυτό βγήκαν ελεύθερα τρίποντα στον Τόμπκινς, αλλά πάντα κάτι κερδίζεις και κάτι χάνεις.

 

ΛΙΓΑ ΑΠΟ ΠΟΛΛΟΥΣ ΚΙ ΟΧΙ ΠΟΛΛΑ ΑΠΟ ΛΙΓΟΥΣ

Αλλά… η επίθεση του Ολυμπιακού για μένα ήταν το κλειδί. Είναι αέρας της αλλαγής. Ο Ολυμπιακός έβαλε 80 πόντους στην έδρα της Ρεάλ. Εννιά παίκτες του σκόραραν ένα καλάθι και  πάνω (με τον ηγέτη το ξαναλέμε άποντο), τρεις διψήφιοι, δύο με οκτώ… Το κυριότερο. Όσοι ήρθαν από τον πάγκο στο πρώτο ροτέισον σκόραραν εναλλάξ και η Ρεάλ δεν ήξερε από της έρχονταν: Ουίλτζερ, Ρόμπερτς, Στρέλνιεκς, Τόμπσον… Αυτό έχει σημασία, να παίρνει από όλους λίγα και όχι από λίγους πολλά.

Να πούμε εδώ και δύο επιμέρους πραγματάκια… Ο Ουίλτζερ είναι γνωστό ότι έχει αδυναμία στην άμυνα. Σε κάποια φάση στο 3ο δεκάλεπτο τον στόχευαν συνεχώς με αποκορύφωμα ο Ρέγιες να τον παίξει με πρόσωπο αντί να ποντάρει το «μις ματς» Ταβάρες με Ρόμπερτς. Όμως… Ο Ουίλτζερ γι αυτό που ήρθε, γι αυτό που κάνει καλά είναι εξαιρετικός. Δεν είναι ο παίκτης που θα τον ντύσεις βασικό αλλά είναι μια χαρά για να έρχεται από τον πάγκο να δίνει λύσεις στην επίθεση. Στην άμυνα θεωρώ και ιδίως όταν θα μπει στο «3» θα φτιάξουν κάτι για να τον «κρύβουν». Α, και κάτι ακόμα… Ο Ουίλτζερ έχει παίξει μια καλή άμυνα πάνω στον Κοζέρ. Στήθηκε όπως έπρεπε με βάση το σκάουτινγκ (διαβασμένος) για να δώσει τον… κακό διάδρομο στον Γάλλο, αυτόν που δεν τον βόλευε. Ο Κοζέρ άλλαξε κατεύθυνση, οκ, αλλά αυτό δείχνει ότι ο Ουίλτζερ το παλεύει, μαθαίνει… Είναι σημαντική και η ατομική προετοιμασία. Θυμάμαι τον Χάινς που έλεγε πως μελετούσε σε βίντεο τους προσωπικούς του αντιπάλους.  

Ο Ρόμπερτς, επιμένω, είναι καλύτερα να έχει 2-3 συστήματα πάνω του για να εκτελεί, να είναι «δυάρι» παρά να οργανώνει. Έχει το σουτ, μπορεί να δώσει πράγματα στην επίθεση ας σουτάρει λοιπόν και ας μην ταλαιπωρεί τη μπάλα. Θεωρώ ότι είναι η καλύτερη λύση. Δεν ανεβάζει επίπεδο τον Ολυμπιακό, αλλά είναι θετικός. Αφού δεν πας σε αλλαγή, ας παίρνεις ότι μπορείς από τον καθένα.

Ο Χόλις είναι το μεγάλο ερωτηματικό (και αδυναμία μου). Μπήκε και έδωσε 7 πόντους. Θα ήταν εξαιρετικός αν έδινε άλλους 7 όταν πέρασε ξανά στο παρκέ. Πίστευα πως αυτός είναι ο παίκτης που θα ανέβαζε επίπεδο τον Ολυμπιακό (λίγο ουτοπικό βέβαια να μιλάμε για επίπεδο από τη στιγμή που έχει κάνει το 5/5 απέναντι στους τρεις που συνέθεσαν μαζί του το περσινό Final 4). Στη πράξη δεν είναι για λόγους που έχουμε αναλύσει αλλά εκεί είναι και η όλη ουσία του φετινού Ολυμπιακού. Δεν φαίνεται να έχει αυτόν που θα τον «ανεβάσει» ακόμα περισσότερο αλλά στηρίζεται και πάλι στο σύνολο και στην ομαδική προσπάθεια, στο να πάρει λίγα από πολλούς όπως είπαμε παρά πολλά από λίγους. Θα ήθελα έναν τέτοιον όμως, θα προτιμούσα να υπάρχει ένας «φόβος και τρόμος» στο ρόστερ του Ολυμπιακού πόσο μάλλον από τη στιγμή που είναι κρίμα και μεγάλη πολυτέλεια να έχεις Αμερικανό top gun στη θεωρία σε ρόλο… ρολίστα.

 

Πολλώ δε μάλλον όταν θέλεις να γίνεις Βασιλιάς στο Βελιγράδι!