ΓΡΑΦΕΙ Ο ΘΩΜΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

Στο υποθετικό σενάριο που ήθελε τον Χάμιλτον να μην τιμωρούνταν από τους κριτές για την εσκεμμένη καθυστέρησή του να μπει στα πιτ υπό καθεστώς αυτοκινήτου ασφαλείας, πραγματικά πάρα πολύ δύσκολα θα κατάφερνε να πάρει τη νίκη από τον Φέτελ. Ο Γερμανός είχε ένα αυτοκίνητο ικανό για τη νίκη, όπως και ο Χάμιλτον. Οση ώρα λοιπόν ο Βρετανός προσπαθούσε να περάσει τους... πάντες, «πετώντας» στην πίστα, ο Φέτελ το μόνο που είχε να κάνει ήταν να διατηρεί έναν φυσιολογικό ρυθμό.

Αυτό έγινε με την τιμωρία του Βρετανού. Ακόμα και να μην είχε τιμωρηθεί, όμως, πάλι, βάσει δεδομένων, ο οδηγός της Ferrari θα ήταν αυτός που θα κέρδιζε, καθώς θα άλλαζε κάπως τη στρατηγική του. Με λίγα λόγια, δεν θα περίμενε τους τελευταίους γύρους για να πατήσει περισσότερο το γκάζι, αλλά θα το... «άνοιγε» λίγο νωρίτερα. Αυτά τα 6.6δλ. τελικής διαφοράς που επικράτησε στο Μπαχρέιν, είναι κάπως πλασματικά. Ηξερε ότι ο Χάμιλτον είχε τιμωρηθεί και είχε την άνεση να... καθυστερήσει κάπως παραπάνω την αύξηση του ρυθμού του. Ειδάλλως, θα το έκανε νωρίτερα και ως εκ τούτου, θα μπορούσε πάλι να φτάσει στη νίκη.

Αυτή τη λέξη ίσως να την έλεγε ο Χάμιλτον, αν ο Φέτελ δεν έμπαινε στα πιτ πριν τον αλυτάρχη. Ή αν έμπαινε αυτός πρώτος πριν τον αλυτάρχη. Αλλά τα πράγματα δεν έγιναν έτσι, έγιναν διαφορετικά και επειδή μπήκε πρώτος ο Γερμανός στα πιτ (πριν το αυτοκίνητο ασφαλείας), πήρε τη νίκη. Που από τη στιγμή που μπήκε πρώτος, πολύ δύσκολα θα την έχανε. Γιατί απλά η ιταλική ομάδα έχει κάνει πάρα πολλά βήματα μπροστά.

(Το κείμενο δημοσιεύθηκε στον «ΓΑΥΡΟ» στις 18/04/2017)