Η βροχερή ατμόσφαιρα της χθεσινής ημέρας ταίριαξε απόλυτα με την εικόνα του Ολυμπιακού στο παιχνίδι με την Κέρκυρα. Οι Πειραιώτες τα έκαναν... μούσκεμα. Δεν πήραν το μήνυμα από την αναμέτρηση με τη Γιανγκ Μπόις. Δεν «μέτρησαν» όπως έπρεπε το κακό που έχει κάνει στο σύνολο το μπάχαλο της εξωφρενικής διακοπής του πρωταθλήματος. Και κάπως έτσι το ανεπανάληπτο κατενάτσιο της Κέρκυρας έφερε γκρίνια. Λογική και αναμενόμενη, με βάση την εικόνα των Πειραιωτών.

Αλλά τρίτη φορά δεν θα υπάρξει. Και αυτό είναι κάτι που μπορεί να το αντιληφθεί οποιοσδήποτε γνωρίζει πώς λειτουργεί ο Ολυμπιακός ως οργανισμός. Η εσωστρέφεια δεν είναι λύση και σε καμία περίπτωση δεν θα γίνει αποδεκτή. Δεν ταιριάζει στον συγκεκριμένο σύλλογο. Με τη διοίκηση να θέτει σαφή όρια στο ζήτημα. Απαιτώντας από όλους (παίκτες και προπονητή) να κάνουν το χρέος τους, τη δουλειά για την οποία βρίσκονται στον Πειραιά. Και αυτό θα γίνει. Με κάθε τρόπο. Αρχής γενομένης από το ματς Κυπέλλου με τα Χανιά και αυτό του πρωταθλήματος με τον Λεβαδειακό.

Τέτοιες καταστάσεις πάντοτε λειτουργούν ως «ηλεκτροσόκ» στις μεγάλες ομάδες. Και ήδη με βάση όσα συζητιούνταν (από όλους τους... ενδιαφερόμενους) μετά το τέλος του χθεσινού ματς, καθίσταται σαφές ότι το μήνυμα το έχουν πάρει όλοι. Διότι στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν φταίει μόνο ένας, αλλά όλοι. Παίκτες και προπονητής.

Με τον Μπέντο, ωστόσο, να φέρει το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης, σε έναν τομέα… Το βασικό πρόβλημα στο οποίο πρέπει να βρει λύση ο Πορτογάλος είναι η διαχείριση του ρόστερ. Προσοχή! Δεν (πρέπει να) μας αφορά εάν οι επιλογές του έχουν να κάνουν με τον Τσόρι, τον Μάριν, τον έναν, τον άλλον. Το βασικό ζητούμενο για τον Ολυμπιακό είναι να αξιοποιείται η επάρκεια ποιότητας που διαθέτει το δυναμικό του. Δεν είναι δυνατόν ο ίδιος ο Μπέντο να υποστηρίζει δημόσια ότι πρέπει να μειωθεί ο αριθμός των παικτών τον Ιανουάριο και να έχει περιορίσει ο ίδιος το rotation στους 14-15 παίκτες. Αυτά τα δύο δεν πηγαίνουν μαζί.

ΥΓ.: Αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε προπονητή να ζει και να πεθαίνει με τις επιλογές του. Αλλά κάποιες φορές θα πρέπει να αντιλαμβάνεται τις ανάγκες της ομάδας και να είναι περισσότερο ευέλικτος και ανοιχτόμυαλος. Καθώς οι εμμονές δεν βοηθούν τον σύλλογο. Κάτι που ισχύει και για τους ποδοσφαιριστές, βεβαίως...

ΥΓ.2: Οι προπονητές λένε ότι για να διασπάσεις τόσο κλειστές άμυνες, όπως αυτή της Κέρκυρας, ένας από τους πιο ασφαλείς δρόμους είναι οι επιθέσεις από τα άκρα και η εκμετάλλευση καταστάσεων ένας εναντίον ενός των εξτρέμ με τους αντίπαλους αμυντικούς. Σεμπά και Ελιουνούσι είναι καλοί παίκτες, αλλά ακόμη και στις καλές τους ημέρες δεν μπορούν να «τρυπήσουν» μία άμυνα με ντρίμπλες και να δημιουργήσουν ευκαιρίες και ρήγματα.

ΥΓ.3: Ο Οσκαρ Καρντόσο έδειξε ξανά ότι συνεχίζει να μη διάγει τις καλύτερές του ημέρες. Και από τη στιγμή που δεν υπάρχει στην εξίσωση ο άτυχος Πασιένσια, ο Ολυμπιακός ίσως πρέπει να αναζητήσει άλλες λύσεις. Ακόμη και εκ των έσω.

ΥΓ.4: Ο κόσμος επιμένει στον Τσόρι, επειδή έχει ξεχωριστό δέσιμο μαζί του. Ωστόσο, θεωρώ ότι ο Μάριν είναι ο παίκτης που λείπει περισσότερο. Και κυρίως η παρουσία του στα άκρα και η δημιουργία του...

(Το κείμενο δημοσιεύθηκε στον «ΓΑΥΡΟ» στις 28/11/2016)