Ο Τάκης Λεμονής δεν είναι μάγος. Ούτε μπορεί να αλλάξει δραστικά την αγωνιστική εικόνα του Ολυμπιακού. Ωστόσο, επειδή είναι άνθρωπος που «γεννήθηκε», μεγάλωσε και έζησε μέσα στον Ολυμπιακό, γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα αυτή την ομάδα. Ξέρει ποιος είναι ο μοναδικός τρόπος για να γυρίσεις τον διακόπτη σε μία δύσκολη κατάσταση, όπως αυτή που περνάει το τελευταίο διάστημα ο Θρύλος. Ναι, η αλλαγή στην αγωνιστική φιλοσοφία ήταν εμφανής κόντρα στον Πλατανιά. Ναι, οι «γιόμες» και το «τσούκου-τσούκου» δείχνει να τελειώνει. Αλλά τίποτε από αυτά δεν έδωσε τη νίκη στον Ολυμπιακό. Τη νίκη στον Ολυμπιακό την έδωσαν οι ποδοσφαιριστές του. Και σε αυτούς ποντάρει ο Λεμονής για να ανατρέψει την εικόνα της ομάδας στον μήνα που απομένει έως το τέλος της χρονιάς.

Το πρώτο 45λεπτο ήταν ένα μείγμα παλιού και... νέου Ολυμπιακού. Μια ομάδα που προσπαθούσε να παίξει καλύτερο ποδόσφαιρο από ό,τι είχε συνηθίσει από την αρχή της σεζόν, αλλά που δεν είχε την ψυχολογία, το... κάτι παραπάνω για να κυριαρχήσει. Οσο κι αν φαντάζει παράλογο, το γκολ του Πλατανιά ήταν το... κλειδί της νίκης και της «εποχής Λεμονή».

Ο Ολυμπιακός που βγήκε από τα αποδυτήρια για να ανατρέψει το εις βάρος του 1-0 ήταν καθ’ εικόνα και ομοίωση του προπονητή του. Ενα ψυχωμένο σύνολο, που μπήκε αποφασισμένο να δείξει τη δεδομένη ανωτερότητά του, αποφασισμένο να νικήσει και να διαλύσει τον αντίπαλο. Και το έπραξε εμφατικά, με πάθος, με δυναμική, με τρέξιμο, με διάθεση να μην πάει χαμένη καμία μπαλιά.

Το τελικό 2-1 αποτελεί τιμητικό σκορ για τον Πλατανιά. Αλλά η έκταση της νίκης μικρή σημασία έχει. Εκείνο που μετράει πάνω από όλα είναι ότι οι παίκτες του Ολυμπιακού δείχνουν να αντιλαμβάνονται ότι πλέον έχει έρθει η δική τους ώρα. Η ώρα που πρέπει να βγάλουν στον αγωνιστικό χώρο τον καλύτερό τους εαυτό. Και έχουν έναν προπονητή που γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα πώς να τους... πείσει να παλέψουν, να βγάλουν ψυχή και πάθος. Στοιχεία που αποτελούν την ταυτότητα, το αποτύπωμα του Ολυμπιακού ως σύλλογο.

Αντί επιλόγου, έχει σημασία να τονίσουμε το εξής: Εφεξής, όλοι έχουν δικαίωμα στο να έχουν μία κακή ημέρα, ένα ματς που δεν τους βγαίνει τίποτε. Ωστόσο, ουδείς δικαιούται να «αδιαφορεί» ή να μπαίνει στο γήπεδο «χαλαρά», χωρίς να προσφέρει το 100% των δυνάμεων και της ψυχής του. Είναι το δόγμα Λεμονή. Το διαχρονικό δόγμα που αντιπροσωπεύει τον σύλλογο που υπηρετούν.

ΥΓ.: Ο Μάρκο Μάριν φέρει μεγάλη ευθύνη για τη φετινή μετριότατη παρουσία του. Και χθες επιβεβαιώθηκε πόσο πολύ έχει λείψει από τον Ολυμπιακό. Η παρουσία του κόντρα στον Πλατανιά πρέπει να είναι το σημείο αναφοράς για κάθε παιχνίδι του από εδώ και πέρα. Ηταν μόλις η πρώτη φορά που έβγαλε πάθος, δυναμισμό και νεύρο στο παιχνίδι του. Και αυτό πιστώνεται, μεν, και στον Λεμονή, αλλά περισσότερο επιβεβαιώνει όλους εκείνους που υποστήριζαν εξαρχής ότι το πρόβλημά του δεν είναι τόσο αγωνιστικό όσο ψυχολογικό. Αν τον πιστέψεις, θα παίξει, αν όχι, θα είναι... απών. Ο Γερμανός, όμως, βροντοφώναξε «παρών» χθες. Και άπαντες ελπίζουν ότι θα συνεχίσει να το κάνει έως το τέλος.

ΥΓ.2: Το έχω γράψει πολλές φορές, αλλά θα το σημειώσει ξανά: Ο ποδοσφαιριστής Ανδρούτσος είναι το διαμάντι της Ακαδημίας του Ολυμπιακού. Ο παίκτης-καθρέφτης της δουλειάς που γίνεται στο Ρέντη. Για ακόμη μία φορά εξαιρετικός και καίριος. Σπάνια περίπτωση.

(Το κείμενο δημοσιεύθηκε στον «ΓΑΥΡΟ» στις 02/04/2017)