Να, λοιπόν, που το είδαμε και αυτό στον φετινό Ολυμπιακό. Ολα τα 10άρια μέσα; Ναι, όλα μέσα. Και Φορτούνης, και Τσόρι, και Μάριν, αλλά και Μαρτίνς. Η σκέψη του Βασίλη Βούζα και των συνεργατών του είχε γίνει γνωστή από το Σάββατο, αλλά έως τη στιγμή που ανακοίνωσε την 11άδα στους παίκτες, άπαντες είχαν τις αμφιβολίες τους εάν θα το τολμούσε. Το τόλμησε και (εκ του αποτελέσματος) δικαιώθηκε. Οχι, ο Ολυμπιακός δεν έθελξε με το ποδόσφαιρο που έπαιξε, αλλά κόντρα σε έναν παραδοσιακά δύσκολο αντίπαλο έπαιξε όπως έπρεπε για να πάρει μία από τις πιο σημαντικές στιγμές. Και την πήρε. Με αέρα πρωταθλητή και με τον Κώστα Φορτούνη να επιβεβαιώνει για ακόμη μία φορά πως εάν ο ίδιος είναι καλά, ο Ολυμπιακός είναι... άλλη ομάδα. Και όσο δεν το καταλαβαίνουν όλοι εκείνοι που του επιτίθενται διαρκώς και τον έχουν στο... πέναλτι για το παραμικρό λάθος, τόσο ακραία φαινόμενα -άδικης και δίχως λογική- «γιούχας» θα κάνουν την εμφάνισή τους στην ατμόσφαιρα του «Γ. Καραϊσκάκης».

Οι δύο ασίστ του Φορτούνη «κλείδωσαν» τη νίκη του Ολυμπιακού, αλλά ήταν μόνο ένα στοιχείο από τη συνολική παρουσία του ηγέτη του Θρύλου στο παιχνίδι. Σε ακόμη ένα παιχνίδι ήταν ένας από τους πλέον κινητικούς «ερυθρόλευκους», κάλυψε τα τρεξίματα που δεν είχαν ο Τσόρι και ο Μάριν, δημιούργησε, έκοψε. Και ευτυχώς ο τραυματισμός του στο τέλος δεν δείχνει σοβαρός. Διότι η παρουσία του στους «τελικούς» με Μπεσίκτας και ΠΑΟ είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητη.

Οσο για την επιστροφή του Τσόρι, μετά από σχεδόν 3 μήνες μακριά από τους αγώνες; Η χρησιμοποίησή του σε ρόλο σέντερ φορ είχε λογική, καθώς με αυτόν τον τρόπο «κρύφτηκε» η αδυναμία του στα πολλά τρεξίματα. Αλλά η παρουσία του φανέρωσε τις ευεργετικές συνέπειες της παρουσίας του, με το ποιοτικό επίπεδο του Ολυμπιακού να εκτοξεύεται και κάθε επαφή του με την μπάλα να προμηνύει «κάτι καλό».

ΥΓ.: Ο Μάρκο Μάριν έδειξε χθες ότι έχει πράγματα να προσφέρει στον Ολυμπιακό. Οφείλει να δώσει και ο ίδιος τις απαντήσεις του, καθώς ό,τι (του) έχει συμβεί τη φετινή σεζόν αποτελεί και δική του ευθύνη. Το σημαντικό είναι ότι το αντιλαμβάνεται και έχει αλλάξει.

ΥΓ.2: Ο Παναγιώτης Ρέτσος επιβεβαιώνει με τον τρόπο που αγωνίζεται ότι δεν μπορεί να μη λογίζεται ως βασικός στόπερ του Ολυμπιακού. Μετά την παράσταση κόντρα στην Μπεσίκτας, ο 18χρονος αμυντικός έδειξε και χθες τα διαπιστευτήριά του. Μάλιστα, φαίνεται ότι η συνεργασία του με τον εξαιρετικό και... εκρηκτικό Ντα Κόστα είναι πολύ ευεργετική για τον Ολυμπιακό και από άποψη δημιουργίας. Κάτι που ίσως παίξει ρόλο στην Τουρκία. Με τον Μποτία, πάντως, να είναι έτοιμος...

ΥΓ.3: Εχει παραγίνει το κακό με την αλλοίωση της πραγματικότητας. Ο Ρικάρντο Σα Πίντο μίλησε για... σφαγή του Ατρόμητου από τη διαιτησία. Γνωρίζοντας τον Πορτογάλο, θεωρώ ότι το έκανε για δύο λόγους: 1) Είτε επειδή είχε «θολώσει» από την ένταση και την «τρέλα» του να νικήσει, 2) Είτε επειδή είχε προαποφασίσει ότι αυτή θα ήταν η δικαιολογία του. Ή και τα δύο. Κάτι πολύ πιθανό, που όμως τον αδικεί ως προπονητή και προσωπικότητα. Διότι δίνει άλλοθι σε ορισμένους να διαιωνίζουν το αρρωστημένο κλίμα που δηλητηριάζει το ποδόσφαιρο.

ΥΓ.4: Η διαμαρτυρία για ένα... κόρνερ με ξεπερνάει. Και ας πούμε ότι δεν είναι κόρνερ (που είναι). Δεν είναι φάουλ του Κοντοέ πάνω στον Φορτούνη; Υπάρχουν πολλές παροιμίες για το θέμα...

(Το κείμενο δημοσιεύθηκε στον «ΓΑΥΡΟ» στις 13/03/2017)