ΓΡΑΦΕΙ Ο ΝΙΚΟΣ ΚΩΤΣΗΣ

Ο διάλογος είναι απόλυτα αληθινός και έλαβε χώρα πριν από λίγα χρόνια.

- Σεκιούριτι: «Πού πηγαίνετε, κύριε;».

- Μπέμπης: «Μέσα, να δω το παιχνίδι».

- Σεκιούριτι: «Εχετε διαπίστευση ή εισιτήριο;».

- Μπέμπης: «Οχι, τι τα χρειάζομαι;»...

- Σεκιούριτι: «Μα ποιος είστε και θέλετε να μπείτε έτσι;».

- Μπέμπης: «Το βλέπεις αυτό το γήπεδο; Ε, εγώ είμαι μία από τις κολόνες του...». Και μπήκε...

Πρόκειται για τη συνομιλία του ΜΕΓΑΛΟΥ Θανάση Μπέμπη, με έναν φύλακα στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης», που δεν γνώριζε (λόγω ηλικίας) ποιον είχε μπροστά του στον παραπάνω διάλογο. Αυτός ήταν ο Μπέμπης. Ο μεγαλύτερος «μπέμπης» που ανέδειξε ποτέ το ελληνικό ποδόσφαιρο. Ενας μικροκαμωμένος τύπος, που μέσα στο γήπεδο φάνταζε γίγαντας, σύμφωνα με όσους τον έζησαν και τον είδαν να μαγεύει. Κατά πολλούς, ο κορυφαίος των κορυφαίων στην ιστορία του Ολυμπιακού και συνολικά του ελληνικού ποδοσφαίρου. Σίγουρα ένας από εκείνους που έκαναν τον Ολυμπιακό Θρύλο. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει. Ούτως ή άλλως, ο Μπέμπης είναι από εκείνους σπάνιους συνανθρώπους μας που δεν πεθαίνουν ποτέ. Οσα έκανε με την ερυθρόλευκη και τη γαλανόλευκη, θα ταξιδεύουν το όνομά του στους αιώνες.

(Το κείμενο δημοσιεύτηκε στον «ΓΑΥΡΟ» στις 24/07/2017)