Αποστολή εξετελέσθη. Η Ελλάδα είναι ανάμεσα στις 8 κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης και βάζει πλώρη για κάτι μεγαλύτερο. Αρκεί αυτό; Αλήθεια, δεν αρκεί. Δεν μου αρέσει να είμαι πεσιμιστής, όμως είναι αδιανόητο να παραμείνει κι άλλο στάσιμη η «γαλανόλευκη», αναφορικά με τους ανθρώπους που τη διοικούν.

Τα ξημερώματα του Σαββάτου έμεινα σπίτι και είδα την είσοδο στο «Hall οf Fame» του τεράστιου Νίκου Γκάλη. Κολλημένος στον δέκτη μου, ευχαριστώντας αυτόν τον άνθρωπο που μου δίνει πια ψωμί. Γιατί αν δεν ήταν αυτός, σίγουρα δεν θα είχε η δουλειά μου περιεχόμενο το μπάσκετ, όπως και δεν θα έφερνε σε κάθε σημείο της Ελλάδας μία μπασκέτα. Μη λέω, όμως, τα ίδια και τα ίδια. Τα έχετε διαβάσει παντού αυτά, σε σημείο που έχετε βαρεθεί και με το παραπάνω.

Πού αποσκοπώ αναφερόμενος στον τεράστιο και ανυπέρβλητο Νίκο Γκάλη; Μα στο γεγονός πως προσωπικότητες όπως αυτός είναι μακριά από το ελληνικό μπάσκετ. Τι να το κάνω ένα όνομα σε ένα γήπεδο; Εδώ έχει ο πρόεδρος της ΕΟΚ το όνομά του σε ένα από αυτά.

Οφείλουμε ως χώρα και ως μπασκετικός λαός, ανθρώπους σαν τον Γκάλη να τους έχουμε κεφάλια στην ομοσπονδία. Μα πώς γίνεται όλη η τάξη του ’87 να είναι εκτός ΕΟΚ; Ολη; Πώς γίνεται οι Γιαννάκης, Φασούλας, Καμπούρης κ.ά. να είναι εκτός αυτής; Πώς είναι δυνατόν στον πάγκο της «γαλανόλευκης» να μην υπάρχει ένας Φάνης; Είδατε την Κροατία; Ποιος θα… κουνηθεί μπροστά στον Ράτζα; Οχι ως μπαμπούλας, αλλά ως ένδειξη σεβασμού και μόνο. Στο παρελθόν σου, σε ένα στρωτό παρόν και ένα ένδοξο μέλλον.

Δεν γίνεται να έχει παραγκωνίσει η ΕΟΚ όποια ένδοξη μορφή των μπασκετικών μας θαυμάτων και να διοικείται από μορφές που τους θυμάται ακόμα και ο 82χρονος πατέρας μου. Ο οποίος πλάκα-πλάκα θυμάται τον πρόεδρο της να παίζει μπάσκετ. Ή τουλάχιστον έτσι λέει, το αν ισχύει δεν θα το μάθω ποτέ.

Στο συμπέρασμα; Καλά τα αποτελέσματα, ωραίες οι χαρές, για λίγο μας κάνουν να ξεχάσουμε τα προβλήματά μας και να κάνουμε όνειρα. Πραγματοποιηθούν ή δεν πραγματοποιηθούν, οφείλουμε να δούμε την επόμενη μέρα. Να μη ρίξουμε τα πάντα κάτω από το χαλάκι. Επιτέλους να εισάγουμε νέες ιδέες και νέα πρόσωπα. Οχι άλλη… μουμιοποίηση.

ΥΓ.: Εφυγε για… επαγγελματικούς λόγους και κερδίζουν. Ας μείνει εκεί που είναι και μην επιστρέψει, όμως, για να προβληθεί και πάλι. Αν και δεν ανησυχώ, κάποιοι θα προτρέξουν για να τον αποθεώσουν.

ΥΓ.2: Μην είστε χαζοί. Καλό έκανε η δήλωση για τον κόουτς Μίσσα από τον Λιθουανό. Συσπείρωσε την ομάδα, όλοι έπαιξαν για αυτόν. Εδωσε επιπλέον κίνητρο…

ΥΓ.3: Φοβερά λόγια ακούω για Μιλουτίνοφ και Τόμπσον. Θα τα δούμε όλα στο παρκέ, όμως. Καλές οι προπονήσεις, αλλά τα ματς είναι διαφορετικά…

(Το κείμενο δημοσιεύτηκε στον «ΓΑΥΡΟ» στις 11/09/2017)