Ακούγοντας κάποιος τον στυγνό επαγγελματία Ελιουνούσι, μετά το τέλος του αγώνα με τη Γιανγκ Μπόις, μπορούσε εύκολα να αντιληφθεί τι ακριβώς συνέβη χθες το βράδυ στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης». Ο κυνικός Νορβηγός επεσήμανε, με βεβαιότητα και χωρίς δεύτερες σκέψεις, ότι αυτό που μετρούσε για τον ίδιο και τους συμπαίκτες του ήταν το αποτέλεσμα. Η πρόκριση. Πάση θυσία. Χωρίς περιστροφές. Οσο κι αν ο κόσμος και οι ίδιοι οι άνθρωποι του Ολυμπιακού ήθελαν να δουν καλύτερο ποδόσφαιρο. «Εχουμε πολύ καιρό να παίξουμε ποδόσφαιρο», παραδέχθηκε ο ίδιος, αλλά και όλοι όσοι μίλησαν για τα απόνερα της απόφασης-έκτρωμα, περί αναβολής του πρωταθλήματος.

Δεν αναφέρθηκαν στο συγκεκριμένο γεγονός για να δικαιολογήσουν την κακή τους εικόνα, αλλά για να εξηγήσουν τον λόγο της... ικανοποίησης. Διότι αν μη τι άλλο, ακόμη και σε αυτόν τον θεωρητικά βατό όμιλο, ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να βρεθεί σε δύσκολη θέση. Η δουλειά, όμως, έγινε. Εστω και με αυτό το «αχώνευτο» 1-1, ο Ολυμπιακός βρίσκεται στους «32» της Ευρώπης, συνεχίζει την πορεία του εκτός συνόρων και παράλληλα... βρίσκει ρυθμό και για τους εγχώριους αγώνες του! Οξύμωρο; Κι όμως, ελληνικό.

Και για να τελειώνουμε. Είναι σαφές ότι ο Μπέντο πρέπει να αλλάξει πράγματα και κυρίως να γίνει περισσότερο «ανοιχτός». Γενικώς και ειδικώς. Οχι να κάνει πίσω, αλλά να κατανοήσει το καλό της ομάδας του. Κάτι που ποτέ δεν έβλαψε κανέναν. Δεν είναι νορμάλ εικόνα ο Ολυμπιακός να έχει τέτοιο ρόστερ και να τελειώνει ένα τόσο κρίσιμο παιχνίδι με... μισή αλλαγή.

ΥΓ.: Υπάρχει ξεκάθαρος λόγος που ο Κώστας Φορτούνης είναι ο καλύτερος Ελληνας ποδοσφαιριστής. Και χθες απέδειξε για ακόμη μία φορά πόσο ποιοτικά και αγωνιστικά ανώτερος είναι. Ενα μαγικό φάουλ, μία συνολικά εξαιρετική παρουσία για έναν από τους μεγάλους της εποχής μας.

(Το κείμενο δημοσιεύθηκε στον «ΓΑΥΡΟ» στις 25/11/2016)