Το χθεσινό παιχνίδι έβγαλε όλες, που λέει ο λόγος, τις αρετές του Ολυμπιακού που ξέραμε, αλλά και ανέδειξε όλες τις αδυναμίες που ξέραμε…

Κρατάμε πρωτίστως την υπερπολύτιμη νίκη, απέναντι στον Παναιτωλικό του Κωστούλα, που ήρθε στο Καραϊσκάκη ορκισμένος για να σταματήσει τον Ολυμπιακό. Μία νίκη, που όπως και η αμέσως προηγούμενη, μέσα στα Γιάννινα, ξάπλωσε χάμω όλους τους αντιολυμπιακούς, που είχαν αρχίσει να πιστεύουν ότι θα μας έβρισκε δεύτερη Κέρκυρα… Τους πόνεσε πολύ αυτή η τριάρα, ίσως όχι πολύ λιγότερο από τις τριάρες που οι ίδιοι έφαγαν μέσα στον Πειραιά, «πράσινοι» και «κίτρινοι»…

Κρατάμε ακόμη ότι ο Ολυμπιακός παραμένει η ομάδα με το μέταλλο του πρωταθλητή. Γιατί δεν είναι μικρό πράγμα να γυρνάς το παιχνίδι όταν τρως γκολ στο 52’ και είσαι 1-1 έως το 83’. Η ομάδα μας έχει θέματα και προβλήματα, αλλά έχει και… καρύδια. Η τρίτη φετινή ανατροπή σε 12 παιχνίδια πρωταθλήματος σημαίνει πολλά. Και προπάντων ότι αυτή η ομάδα αρνείται να παραδοθεί, είναι σκληρή για να πεθάνει. Και κάπως έτσι μετά το 2-1 επί του Ηρακλή στο Καυτανζόγλειο, αλλά και το 2-1 επί του ΠΑΟΚ στο Καραϊσκάκη, ήρθε και το 3-1 επί του Παναιτωλικού. Τρία παιχνίδια στα οποία ο Ολυμπιακός βρέθηκε να χάνει 0-1, τα πήρε βάζοντας εφτά γκολάκια.

Κρατάμε και ότι για δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι οι ίδιοι δύο Λάτιν επιθετικοί καθάρισαν! Οπως στα Γιάννινα, έτσι και με τον Παναιτωλικό, ο Σεμπά με τον Καρντόσο έκαναν τη διαφορά, σκοράροντας και οι δύο και στα δύο παιχνίδια, αλλά και φτιάχνοντας κι ένα γκολ ο καθένας σε αυτά τα δύο ματς! Και με τρίτο πρωταγωνιστή, κοινό στα δύο ματς, τον Μιλιβόγεβιτς, που με τον ΠΑΣ είχε την ασίστ στο 2-0 και χθες τη φοβερή πάσα στον Φιγκέιρας στο 2-1 του Καρντόσο.

Η καρδιά μας πήγε στην Κούλουρη, με την ψυχή στο στόμα ήρθε το τρίποντο, τα ζόρια ήταν μεγάλα, αλλά ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει το δίκαιο της επικράτησης. Η διαιτησία πρόσεχε το Αγρίνιο σαν τα μάτια της… Κι αν μιλάμε για τύχη στις δύο-τρεις χαμένες ευκαιρίες του Παναιτωλικού, τότε τι να πούμε για τα δύο δοκάρια και την άχαστη ευκαιρία του Καρντόσο…

Δυστυχώς και πάλι η ομάδα έκανε τα ίδια λάθη. Τόσο από πλευράς νοοτροπίας όσο και από αγωνιστικής πλευράς.

Κατ’ αρχάς για 7ο παιχνίδι στα 7 τελευταία (αν βγάλουμε έξω εκείνο το πολύ εύκολο, με τα Χανιά για το Κύπελλο), ο Ολυμπιακός έμεινε στο μηδέν στο ημίχρονο! Οπως και με τη Γιανγκ Μπόις, με την Κέρκυρα, τον Λεβαδειακό, τον ΑΠΟΕΛ, τα Γιάννινα, ακόμη και τη Σπάρτη! Κι έτσι μπήκε πάλι στο β’ ημίχρονο με τον αντίπαλο να έχει καλή ψυχολογία και τον Ολυμπιακό υπό πίεση, κάτι που μεγεθύνθηκε από το γρήγορο 0-1 του Αγρινίου.

Κι από εκεί και πέρα, είναι πληγή πια αυτή η ευκολία με την οποία οι αντίπαλες ομάδες μάς φτιάχνουν φάσεις και δη καθαρές. Χθες η αλήθεια είναι ότι οι δύο ευκαιρίες προήλθαν από λάθη του Φορτούνη και του Λεάλι. Από επιπόλαιη πάσα του πρώτου ήρθε η μεγάλη φάση του Μάρκος Πάουλο στο 42’ και από κακό διώξιμο με τα πόδια του Ιταλού ήρθε η φάση του Ρόσα στο 70’, που θα μπορούσε να κάνει 1-2 και να είχαμε άλλα.

Ομως, ο Παναιτωλικός έκανε κι άλλες δύο φάσεις, προϊόν πλέον πολύ κακής αμυντικής λειτουργίας του Ολυμπιακού.

• Στην πιο μεγάλη ευκαιρία του, στο 9’, ο Ρόσα έκανε μετωπική επίθεση πίσω από το κέντρο και μπροστά του είχε μόνο τον Ντα Κόστα! Συγγνώμη, αλλά αυτό δεν παίζει! Με μία «ποδιά» στον Ντα Κόστα, έκανε ο Ρόσα έκανε ένα σπριντ και βρέθηκε φάτσα με τον Λεάλι (παρεμπιπτόντως, από ρέντα μάς θυμίζει Νικοπολίδη!).

• Ακόμη στην ευκαιρία του Κλέσιο στο 78’, η εφαρμογή του οφσάιντ και από τα δύο στόπερ και από τον Ντε λα Μπέγια ήταν παράδειγμα προς αποφυγή.

Δεν κρύβονται, λοιπόν, κάτω από το χαλάκι τα προβλήματα του Ολυμπιακού. Ομως, δεν κρύβεται και ότι ο Ολυμπιακός είναι πολύ καλύτερος όλων. Εξ ου και η βαθμολογική διαφορά των εννιά πόντων από Παναθηναϊκό (και Ξάνθη), ενδεχομένως και της ΑΕΚ, που είναι φαβορί σήμερα με τον ΠΑΣ.

Τουλάχιστον μπορεί ο σύλλογος να κάνει καλά Χριστούγεννα και να μπει στη νέα χρονιά έχοντας μία βαθμολογική άνεση, ώστε να δει πώς θα διαχειριστεί τον πολύ φορτωμένο Γενάρη των οκτώ αγώνων σε πρωτάθλημα και Κύπελλο.

(Το κείμενο δημοσιεύθηκε στον «ΓΑΥΡΟ» στις 19/12/2016)