ΓΡΑΦΕΙ Ο ΑΚΑΤΟΝΟΜΑΣΤΟΣ

Με το δολοφονικό τάκλιν του Λισγάρα στον Σεμπά θα ασχοληθώ. Δεν χωράει αμφιβολία ότι ήταν ένα επικίνδυνο χτύπημα που θα μπορούσε να κόψει την μπάλα από τον Σεμπά. Ομως όσοι έχουν κλοτσήσει το τόπι ξέρουν πως ένα τέτοιο χτύπημα μπορεί να γίνει και κατά λάθος. Εχουμε δει πολλά τέτοια τάκλιν στη χώρα μας.

Σε κάποια είναι εξόφθαλμη η πρόθεση να πονέσει τον αντίπαλο και σε άλλα χωράει και η λάθος εκτίμηση του αμυνόμενου. Επίσης όσοι την έχουν κλοτσήσει θα ξέρουν πως για να πας με τέτοιο τρόπο στον αντίπαλο σίγουρα έχεις στο μυαλό σου να του περάσεις ένα μήνυμα. Αλλο που μπορεί το τελικό χτύπημα να είναι μοιραίο ή όχι. Λίγο πάνω, λίγο κάτω, η σχαριά είναι μια καριέρα... Ο Λισγάρας σίγουρα ήθελε να περάσει ένα μήνυμα στον Βραζιλιάνο, αλλά αν ήθελε να του κάνει ζημιά το ξέρει μόνο αυτός.

Βλέπεις, ο Σεμπά τους βγάζει το λάδι στο τρέξιμο, στην πίεση, είναι δυνατός και τους παίρνει τις μονομαχίες και φυσικά βγάζει και την ασίστ στον Ιντέγε. Γι’ αυτό πήγε έτσι ο Λισγάρας στον Σεμπά. Οπως στέλνανε μηνύματα στον μεγάλο Τζιοβάνι, γιατί αυτός τους ξεφτίλιζε με την μπάλα στα πόδια, έτσι και στον Σεμπά για διαφορετικούς λόγους. Για εμένα μεγαλύτερη αλητεία είναι του Σολτάνι που πηγαίνει πάνω στον Σεμπά την ώρα που σφαδάζει και τον προκαλεί.

(Το κείμενο δημοσιεύθηκε στον «ΓΑΥΡΟ» στις 11/01/2017)