Είναι γνωστό πλέον πως ο Ααρον Τζάκσον ήθελε κλειστό συμβόλαιο και όχι με οψιόν.

Επιχειρηματολόγησε μάλιστα πως «στον Πάτρικ Γιανγκ είχε δοθεί κλειστό διετές, οπότε δώστε και σε μένα». Είναι ένας από τους Αμερικανούς -με ευρωπαϊκή νοοτροπία- που θέλει να νιώθει ασφάλεια και όχι τυχοδιώκτης που κάνει μία σεζόν και μετά ψάχνεται για άλλα πολλά περισσότερα και αν θέλετε και τη γνώμη μου, θα του το έδινα!

Για τα κλειστά συμβόλαια και τις οψιόν που βάζει ο Ολυμπιακός στους ξένους παίκτες, γενικότερα έχουν ειπωθεί πολλά. Ομως…

Η αλλαγή πολιτικής των «ερυθρόλευκων» τα τελευταία χρόνια (από το 2012) έχει την εξήγησή της, έχει υπόβαθρο και σαφέστατα δεν μιλάμε για… ξεροκεφαλιά. Οι Αγγελόπουλοι επί χρόνια έδιναν κλειστά συμβόλαια και με μεγάλα ποσά, όμως όταν ερχόταν η ώρα και έπρεπε να τους αποδεσμεύσουν, πλήρωναν ένα σωρό αποζημιώσεις. Παίκτες διεκδικούσαν όλο το συμβόλαιό τους, ακόμα και τη χρονιά που θα αγωνίζονταν σε άλλη ομάδα. Γι’ αυτό άλλαξαν πολιτική.

Θα πείτε βέβαια, κάθε περίπτωση και ξεχωριστή. Αλλο ο Τσίλντρες, που έτρεχαν και δεν έφταναν, άλλο ο Τζάκσον. Θα απαντήσουμε όμως πως μία περίπτωση είναι ο Γιανγκ που δεν βγήκε, είχε κλειστό συμβόλαιο και την ώρα της αποδέσμευσης ήθελε όλο το ποσό, ακόμα και αυτό που δεν θα δούλευε, και άλλο ο Λοτζέσκι που μπορεί να αποτελεί παράδειγμα.
Ο Λοτζέσκι έμεινε τέσσερα χρόνια στην ομάδα και θυμίζουμε πως είναι μία περίπτωση (μοναδική τα τελευταία χρόνια) που επεκτάθηκε το συμβόλαιό του μεσούσης της σεζόν και με τον ίδιο τραυματία.
Πολλά απρόοπτα μπορούν να συμβούν μέσα στη χρονιά. Βλέπετε, με τον Χάκετ ήταν το ρίσκο, με τον Γιανγκ είναι ψυχολογικό το κομμάτι από τον ίδιο. Θυμηθείτε τον Πέτγουεϊ και τα προβλήματα που έβγαζε, αν του είχαν κάνει κλειστό. Τα τερτίπια του Ντάνστον με τη ζωή που έκανε και είχε έρθει βαρύτερος και σε κακή κατάσταση, με αποτέλεσμα να χάσει μία ολόκληρη σεζόν και να τραβάει κουπί ο Χάντερ μόνος του.
Δεν μπορεί κανείς να τους κατηγορήσει γι’ αυτό όταν έχουν δώσει του κόσμου τις αποζημιώσεις. Ο Ματσιγιάουσκας είχε πάει για προπονήσεις με την πρώτη του ομάδα στη Λιθουανία, τραυματίστηκε ξανά και μετά διεκδικούσε όλο το συμβόλαιό του. Δεν είναι απλά τα πράγματα.

Μπορούμε να καθόμαστε απ’ έξω και να τα βλέπουμε όλα εύκολα, λέγοντας δώστε λεφτά, δώστε κλειστά συμβόλαια, αγοράστε παίκτες και πληρώστε μπάι άουτ, αλλά έξω από τον χορό… πολλά τραγούδια λένε. Οταν έρθει η ώρα της αποδέσμευσης, για παράδειγμα, πάλι θα φωνάζουμε «πληρώστε τον να φύγει, αφού τραυματίστηκε, αφού δεν κόλλησε, αφού… αφού…»!
Στον Ολυμπιακό και δη οι Αγγελόπουλοι έχουν χαράξει την πολιτική τους τα τελευταία πέντε χρόνια, η οποία είναι άρτια και επιτυχημένη. Οπου και όποτε χρειάζεται, θα κάνουν την υπέρβαση από την πλευρά τους, είτε σε κλειστό συμβόλαιο είτε σε χρήματα είτε ακόμα και στο να αγοράσουν παίκτη, αλλά πάντα έχουν το πλαφόν τους. Στα μπάι άουτ έχουν θέσει ένα ταβάνι, καθώς ξέρουν και να κοστολογούν έναν παίκτη. Η Ρεάλ για τον Κοζέρ θα πληρώσει 75.000 ευρώ. Ο Λεκαβίτσιους λένε πως ήταν πιο ακριβός, στα 100 χιλιάρικα. Ο Μίτροβιτς στα 220.000. Κάθε παίκτης έχει και την αξία του. Αν η ομάδα του θέλει να βγάλει, δεν θα πάνε οι Αγγελόπουλοι να πληρώσουν υπεραξία και να δώσουν λεφτά σε σύλλογο.

ΥΓ.: Παρεμπιπτόντως, ο Στρέλνιεκς αποκτήθηκε από την Μπάμπεργκ θυμίζουμε.

ΥΓ.2: Το να εξετάζει ο Ολυμπιακός μία περίπτωση, αλλά να μην κάνει καν πρόταση και να ακούγεται «ε, βέβαια, ήταν πολλά τα λεφτά γι’ αυτό τον έχασε» πραγματικά κρίνεται άνω ποταμών.
Βρίσκω, εξετάζω, συλλέγω πληροφορίες, κάνω διερευνητικές επαφές, καταθέτω πρόταση, διαπραγματεύομαι, συμφωνώ, υπογράφω, ανακοινώνω… Κοιτάξτε πόσα βήματα είναι.

ΥΓ.3: Οι Αγγελόπουλοι έχουν χιλιάδες υπαλλήλους που απασχολούν στις επιχειρήσεις τους και φροντίζουν να τις κρατάνε υγιείς. Για φανταστείτε από την άλλη πλευρά, να είχατε έναν εργοδότη που θα μαθαίνατε ότι ξοδεύει αλόγιστα υπέρογκα ποσά σε μία ομάδα, πώς θα νιώθατε. Γι’ αυτό σταματήστε στην Ελλάδα της κρίσης και αυτής της εφορίας μόνο να απαιτείτε όταν δεν μιλάμε για τη δική σας τσέπη, αλλά για κάποιου άλλου.

(Το κείμενο δημοσιεύτηκε στον «ΓΑΥΡΟ» στις 02/07/2017)