Σκάσαμε… Πεθάναμε… Αξιζε… Και τώρα ακόμα άλλα 80 λεπτά. Τίποτα άλλο. Τι να λέμε περισσότερο για αυτό το παιχνίδι και τον τρόπο που αντέδρασε ο Ολυμπιακός, όταν βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο. Ακόμα και χτες τα παλικάρια του Σφαιρόπουλου έδειξαν τι ψυχή έχουν. Οταν η Εφές είχε επιβάλει τον ρυθμό της, ένα 23χρονο παλικάρι, ο Παπαπέτρου, ήταν αυτός που τον κράτησε ζωντανό. Μέχρι να αναλάβει και πάλι τα ηνία ο Σπανούλης. Εκεί που αναπτερώθηκε το ηθικό όλων και της Εφές έπεσε στα… τάρταρα.

Οσο για το ματς; Το πρώτο δεκάλεπτο ήταν υπέρ του δέοντος υψηλό, καθώς οι Τούρκοι είχαν τρία τρίποντα με 21 πόντους. Σε αυτό το διάστημα ο Σπανούλης είχε 13 πόντους και ο Ολυμπιακός μόλις 4 τελικές πάσες, έχοντας πετύχει 25 πόντους. Μικρός αριθμός για τέτοιο σκορ, την ώρα μάλιστα που τελείωσε το ημίχρονο έχοντας μία ακόμα σε 37 πόντους. Οι 41 πόντοι της Εφές ήταν πολλοί για ένα ματς τόσο σημαντικό, με τους γηπεδούχους να έχουν σκορ από εφτά παίκτες πλην του Σπανούλη, με κανέναν όμως να μην έχει ξεπεράσει τους τέσσερις, έχοντας όλοι μαζί οι «ερυθρόλευκοι» υπεροπλία στα ριμπάουντ (19 έναντι 16), αλλά κάκιστα ποσοστά (12/24 δίποντα και 2/9 τρίποντα). Το μοναδικό κέρδος σε αυτό το διάστημα ήταν πως τόσο ο Ντάνστον όσο και ο Κερκ είχαν από τρία ατομικά φάουλ.

Συνειδητοποιημένος από τα αποδυτήρια ο Ολυμπιακός για όσα… έπραξε στο πρώτο μισό. Η άμυνα βοήθησε την επίθεση, ο Μάντζαρης με τον Μπιρτς έδωσαν λύσεις και οι Πειραιώτες έτρεξαν ένα 9-0 σερί για το 46-41. Το μομέντουμ ήταν υπέρ των γηπεδούχων, η άμυνα έγινε πιο σκληρή, όμως και πάλι ένα «νεκρό» διάστημα στο 54-47 έφερε δύο τρίποντα του Πολ για το 54-53. Με δύο τρίποντα του Παπαπέτρου επανήλθε η κατάσταση στα φυσιολογικά της και εκεί ανέλαβαν δράση οι άντρες! Αυτοί που έχουν αναγκάσει όλη την Ευρώπη να παραμιλάει με τα κατορθώματά τους και την ψυχή τους. Και τώρα Πόλη. Και όπου φτάσουμε…

ΥΓ.: ΝΑΙ, ΑΥΤΗ ΗΤΑΝ ΕΔΡΑ! Οπως έπρεπε. Ακόμα και όταν το ματς στράβωνε. Τεράστια υπόκλιση…

ΥΓ.2: Τον υποτιμήσατε, σας… πιτσίλησε με 22 πόντους και μία σειρά-όνειρο. Παππούς, ε; Ο κορυφαίος της Ευρώπης είναι και πάλι εδώ.

ΥΓ.3: Αυτά τα συναισθήματα που σου προσφέρει αυτή η ομάδα, δεν σου τα προσφέρει απολύτως καμία άλλη. Δάκρυα χαράς, υπερηφάνεια και ελπίδα. Με τους Ελληνες που καταθέτουν ό,τι ικμάδα δύναμης έχουν, τους ξένους που γίνονται ένα με το σύνολο και τους προέδρους που σε τέτοιους καιρούς «ματώνουν» για την τρέλα τους.

(Το κείμενο δημοσιεύθηκε στον «ΓΑΥΡΟ» στις 03/05/2017)