ΤΟ διάβασα στο redsagainsthemachine.gr: πριν από μία εβδομάδα, στις 27/04, πιστοποιήθηκε με πρακτικό Δ.Σ. της ΠΑΕ Ολυμπιακός και καταχώρησή του στο Γενικό Εμπορικό Μητρώο (ΓΕΜΗ), η καταβολή 7 εκατ. ευρώ στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου ύψους 10 εκατ. ευρώ, που είχε αποφασιστεί στις 24/10/2016.

Κι όπως σημειώνει η πολύ ζωντανή «κόκκινη» ιστοσελίδα, που παρεμπιπτόντως ενίοτε αγγίζει τα όρια της… απόλαυσης στην αρθρογραφία της (με Απόστολο, Σάββα κ.ά.), μέχρι στιγμής ο Μαρινάκης έχει βάλει από αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου 61 εκατ. ευρώ σε αυτά τα 7 χρόνια που βρίσκεται στην προεδρία της ΠΑΕ Ολυμπιακός. Επαναλαμβάνω πρόκειται για λεφτά μόνο από αυξήσεις Μ.Κ. της ΠΑΕ: 61 εκατ. ευρώ. Πραγματικά τεράστιο ποσό για τα δεδομένα της Ελλάδας της κρίσης.

Χρήματα, πάντως, που τουλάχιστον έπιασαν τόπο, όπως και τα άλλα που μπήκαν στον Ολυμπιακό, αφού μόνο μικρό πράγμα δεν είναι να αναλαμβάνει ένας νέος πρόεδρος τον Ολυμπιακό και μέσα στα πρώτα εφτά χρόνια του να παίρνει εφτά πρωταθλήματα, τρία Κύπελλα-νταμπλ και να στέκεται συνεχώς η ομάδα με αξιοπρέπεια στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Με πέντε παρουσίες στους ομίλους του Champions League με μίνιμουμ εννιά βαθμούς τη σεζόν, με παρουσία μία φορά στους 16 της διοργάνωσης κι άλλες δύο φορές στους 16 του Europa League -η δεύτερη φέτος που ο σύλλογος πήρε μέρος στους ομίλους αυτής της διοργάνωσης.

Κάπου θεωρούμε δεδομένο το πρωτάθλημα και τα καλά αποτελέσματα στην Ευρώπη, αλλά δεν είναι έτσι. Είναι μόλις η δεύτερη φορά στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, που μία ομάδα στην Ελλάδα κάνει τέτοιο επίτευγμα -η πρώτη ήταν βέβαια πάλι ο Ολυμπιακός, επί Κόκκαλη. Και είναι μοναδική επιτυχία που ο Ολυμπιακός επί έξι σερί χρόνια παίζει συνεχώς στην Ευρώπη μήνα Φλεβάρη. Ιστορικά ποτέ δεν το είχε κατορθώσει.

Σίγουρα ο Ολυμπιακός με τη δυναμική που έχει ως κλαμπ, με τη δυνατή διοίκησή του και τον αμέτρητο κόσμο του θα μπορούσε να είχε πετύχει ακόμη περισσότερα πράγματα στο διάστημα αυτής της εφταετίας. Ειδικά στην Ευρώπη. Ομως, πρώτον κι αυτά που έχει πετύχει ο σύλλογος μόνο λίγα δεν είναι και δεύτερον, ποτέ δεν είναι αργά…

(Το κείμενο δημοσιεύθηκε στον «ΓΑΥΡΟ» στις 05/05/2017)