Το πιο ανησυχητικό χθες για τον Ολυμπιακό, πέρα από την απώλεια των εντός έδρας βαθμών, είναι το γεγονός ότι η ομάδα δεν δημιούργησε ευκαιρίες. Σίγουρα ήταν πέναλτι η φάση με τον Καρντόσο, όμως αυτό δεν αλλάζει την εικόνα των «ερυθρόλευκων». Από τη μια μεριά έδιναν την εντύπωση πως σκέφτονταν «κάποια στιγμή θα βάλουμε γκολ» και από την άλλη η Κέρκυρα παίζοντας άμυνα στο 1/4 του γηπέδου έδειξε να παίρνει εύκολα την ισοπαλία.
Σε πολλές περιπτώσεις η μπάλα έφτανε έξω από την αντίπαλη περιοχή και έχοντας συνωστισμό με τόσους ποδοσφαιριστές, δεν μπορούσε να περάσει σωστά, αλλά δεν υπήρχε και ανάπτυξη από τα άκρα. Είναι παράξενο να βλέπεις τον Ελαμπντελαουί να ανεβαίνει τόσο ψηλά, αλλά χωρίς να έρχεται με ταχύτητα από πίσω για να διεμβολίσει από τα πλάγια και πήγαινε και χωνόταν μέσα. Μία φορά στο β’ ημίχρονο θυμάμαι τον Νορβηγό μπακ να κάνει αυτό που έχει συνηθίσει.

Γενικά ο Ολυμπιακός έδειχνε εγκλωβισμένος από τον κακό του… εαυτό, δεν βρήκε λύσεις από μακριά με σουτ και ο Καρντόσο ήταν εντελώς εκτός κλίματος. Στο ερώτημα «η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα», δηλαδή αν έφταιγε η ομάδα που δεν δημιούργησε φάσεις για τον Παραγουανό ή είναι μεγαλύτερη ευθύνη του ίδιου που δεν απείλησε, προφανώς η απάντηση βρίσκεται στη μέση.

Ας είναι καλά ο Λεάλι που νίκησε στο τετ-α-τετ τον Τουράμ στο 51’, μια φάση που έκανε τον Πάουλο Μπέντο να κινηθεί πιο γρήγορα από άλλα παιχνίδια και να αποφασίσει διπλή αλλαγή λίγα λεπτά μετά με την ταυτόχρονη είσοδο των Μαρτίνς και Πάρντο (57’). Σίγουρα η ευθύνη του Πορτογάλου προπονητή είναι μεγάλη γιατί η ομάδα παρουσιάστηκε ανέτοιμη ψυχολογικά. Οσο καλά την ετοίμαζε στα ντέρμπι, τόσο υποτονικοί ήταν χθες οι ποδοσφαιριστές.

Φυσικά και ο καθένας μόνος του πρέπει να αναλάβει το μερίδιο της ευθύνης που του αναλογεί, διότι τις επιτυχίες δεν γίνεται να τις πιστώνονται οι ποδοσφαιριστές και τις αποτυχίες να τις χρεώνεται μόνο ο προπονητής.

(Το κείμενο δημοσιεύθηκε στον «ΓΑΥΡΟ» στις 28/11/2016)