Αδέρφια μου ΓΑΥΡΟΙ, το μεγάλο καλό ήταν η νίκη μας απέναντι στους ΚΟΜΠΛΕΞΙΚΟΥΣ του Βορρά. Μπορεί η νίκη αυτή να μην ήταν όπως την περιμέναμε όλοι μας, αλλά ήταν νίκη, κι αυτό μετράει ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ από όλα τ’ άλλα!
Αδέρφια μου, όπως εγώ, έτσι και όλοι μας περιμέναμε να δούμε έναν ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ όπως με το Αεκάκι. Να μπαίναμε τρώγοντας σίδερα με όλη τη σημασία της λέξης, να είχαμε και την εύνοια της τύχης να βάζαμε -παίζοντας μπαλάρα- ένα γρήγορο ΓΚΟΟΟΟΟΛ, όπως με τα ΧΑΝΟΥΜΙΑ. Θα μου πείτε, ρε Χάρο, τα ΧΑΝΟΥΜΙΑ ούτε ομάδα σαν του ΚΟΜΠΛΕΞΙΚΟΥ ΜΠΑΟΚ έχουν, ούτε μπήκαν όπως οι κομπλεξικοί ΜΑΧΙΜΑ στο γήπεδο. Τώρα, ό,τι και να πουν, ο ΘΡΥΛΟΣ μας τους έκλεισε το σπίτι κι ας σκούζουν για καπνογόνα και άλλα τέτοια.

Αδέρφια μου, θα σας πω όμως κάτι δικό μας, ΣΟΒΑΡΟ... Πράγμα που το ΓΟΥΣΤΑΡΩ και εγώ πολύ, αλλά με μέτρο, ώστε να μην κάνουμε κακό στον ΘΡΥΛΟ μας... Μιλώ για τα καπνογόνα... Ναι, πολύ τρελή ατμόσφαιρα, αλλά ξεφύγαμε κάποιες στιγμές, κι αυτό πήγε να κάνει μεγάλη ζημιά στον ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ μας! Αδέρφια μου, δεν γίνεται ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ χωρίς τη ΘΥΡΑ 7 και, φυσικά, ΘΥΡΑ 7 χωρίς τον ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ μας. Δύο έννοιες ταυτόσημες και αλληλοσυμπληρούμενες. Αυτός ο παραλληλισμός ας είναι στο μυαλό του καθενός, σε κάθε ενέργεια που γίνεται, μέσα στο πλαίσιο της ΘΥΡΑΣ 7! Κάθε ενέργεια που μπορεί να βλάπτει το όνομα, την ιστορία και το κύρος της ΘΥΡΑΣ 7 εντέλει βλάπτει και τον ίδιο τον ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ μας. Ολα τα παραπάνω αποτελούν έναν προσωπικό προβληματισμό. Δεν έχουν σκοπό ούτε τον διχασμό ούτε την αντιπαράθεση. Ο μόνος στόχος είναι να σκεφτεί ο καθένας τι ευθύνες έχει απέναντι στην τιμή να αποτελεί μέλος του ενδοξότερου συνδεσμιακού κινήματος...

Πάω τώρα ξανά στο ζουμί της υπόθεσης, αδέρφια μου, αυτό με τα καπνογόνα: σας το ξαναλέω, το ΓΟΥΣΤΑΡΩ πολύ, αλλά να μη δημιουργεί κακό -όποιο κι αν είναι αυτό- στον ΘΡΥΛΟ μας.

Μπορεί το ματς να άργησε να αρχίσει κάποια λεπτά, αλλά ήταν μεγάλη [email protected]@ η ατμόσφαιρα που δημιουργήθηκε. Και παρά το γαμ…νο γκολ που φάγαμε, ο κόσμος μας δεν ΜΑΣΗΣΕ ΠΟΥΘΕΝΑ! ΦΩΝΗ και τρέλα συνεχώς...

Αδέρφια μου, σε αυτό το σημείο θα σταθώ σε κάτι, και πείτε μου αν έχω άδικο: Στο 1-1 κάναμε κατά τη γνώμη μου κάτι που δεν χρειαζόταν τόσο πολύ. Τα ΒΑΡΕΛΑΚΙΑ αυτά κάνουν ζημιά αν ανάβουν πολλά. Κάτι που κάναμε στο ματς αυτό... Είδαμε όλοι μας πόσα λεπτά έκανε να ξεκινήσει ξανά το παιχνίδι μετά την ισοφάρισή μας. Πράγμα που για ΕΜΕΝΑ -και μπορεί να έχω άδικο- έκοψε τη ΡΟΗ του ΘΡΥΛΟΥ μας να βάλει κάτω τα ΜΠΑΟΚΙΑ και να τους κάνει το 2-1! Τους δώσαμε χρόνο και να ξεκουραστούν, αλλά να ηρεμήσουν μετά τη… ΛΟΥΤΣΑ του 1-1!

Μετά, στο ημίχρονο, το πολύ καπνογόνο ήταν ωραίο θέαμα, αλλά τα πολλά ΒΑΡΕΛΑΚΙΑ μάς τρέλαναν. Αργησε να αρχίσει το δεύτερο μέρος και δώσαμε το δικαίωμα στον διαιτητή να μας κάνει τόσες παρατηρήσεις, φτάνοντας κάποια στιγμή να μου πουν κάποιοι δικοί μας ότι στο επόμενο θα διακόψει το ματς (κάτι που τελικά δεν ισχύει, βάσει κανονισμών)...

Σε εκείνο το σημείο με είδατε που πήγα εκεί όπου κάνει εξέδρα ο άρχοντας, ο τρομπετίστας μας, ο Νικόλας από τον Πειραιά, και τα νέα αδέρφια μας που δίνουν ό,τι έχουν και δεν έχουν για να σας ξεσηκώνουν να ΦΩΝΑΖΕΤΕ. Εκεί πήρα το ΜΙΚΡΟΦΩΝΟ και σας «έβαλα χέρι» για τα καπνογόνα. Στο μυαλό μου γυρνούσε το ότι μπορεί να φάμε καμία τιμωρία και να παίξουμε χωρίς κόσμο με τον βαζέλα… Εκεί σας την είπα. Κάποιοι κατάλαβαν γιατί σας την είπα ΑΓΝΑ. Γιατί είχα δίκιο, αδέρφια μου. Να ΞΕΡΕΤΕ πως στεναχωριέμαι αφάνταστα να φτάνω σε σημείο να σας ΒΑΖΩ χέρι.

Με το που παράτησα το ΜΙΚΡΟΦΩΝΟ, έφυγα από τα παιδιά. Βλέπω πάνω ΑΡΙΣΤΕΡΑ κάποιον να ανάβει ένα ΚΑΠΝΟΓΟΝΟ. Στα… ΦΡΥΔΙΑ μου αν δεν με άκουσε, αλλά δεν ΔΕΧΟΜΑΙ να φάμε τιμωρία, και μάλιστα με τον βάζελο, για τα μυαλά κάποιου.

(Το κείμενο δημοσιεύθηκε στον «ΓΑΥΡΟ» στις 25/10/2016)