Ειλικρινά, δεν ξέρω τι να γράψω. Δεν μπορώ να ταξινομήσω τις σκέψεις μου. Εχω και μία πικρή γεύση από τα δακρυγόνα, τσούζουν τα μάτια, βλέπω το ΣΕΦ άδειο και ήρεμο πλέον! Δεν ξέρω τι να γράψω…

Αυτό που στριφογυρίζει στο μυαλό μου συνεχώς είναι πως ο Ολυμπιακός παρουσιάστηκε στον τελικό των… τελικών κατώτερος των περιστάσεων. Φοβόμουν, νομίζω ότι το είχα γράψει ξανά μετά τον 2ο τελικό, την ενέργεια που ΔΕΝ είχαν οι «ερυθρόλευκοι». Οσο προχωρούσε η σειρά ήταν ξεκάθαρο, έβγαζε μάτι. Δείτε κάτι: Σπανούλης 2/11 σουτ, 5 ασίστ και 4 λάθη. Πρίντεζης 2/14 σουτ. Γκριν 2/8 σουτ. Λοτζέσκι και Χάκετ στον πάγκο ανήμποροι να βοηθήσουν, γιατί το ξεχάσαμε και αυτό.

Φοβόμουν, λοιπόν, την καταφανέστατη έλλειψη ενέργειας, αλλά μετά το 1ο δεκάλεπτο (όπου μπήκαν τα τρίποντα) δεν είχα υπολογίσει την καταστροφή του μυαλού. Τόσο θολωμένο, τόσο ισοπεδωτικά δίχως μία σωστή σκέψη. Επέμενε στο τρίποντο. Ελεύθερα σουτ, δεν έμπαιναν, αλλά… εκεί. Πήραν 34 προσπάθειες για δίποντο και 4 λιγότερες από τα 6,75μ. (7/28). Δεν κατάλαβα γενικά σε αυτήν τη σειρά γιατί ο Ολυμπιακός έπρεπε να ζει και να πεθαίνει με το τρίποντο. Εντάξει, ο Πρίντεζης είναι σκασμένος, αλλά ο Μιλουτίνοφ πήρε 4 προσπάθειες μόλις σε 18 λεπτά. Δεν υπήρξε το μυαλό να παίξει ο -κάκιστος- Μπιρτς (έχω μπει σε σκέψεις και γι’ αυτόν) με πλάτη τον Τζέιμς. Δύο φορές όλες κι όλες πόσταρε ο Παπανικολάου τον Ρίβερς. Ο Παπαπέτρου είχε μία προσπάθεια για δίποντο μόλις, ο Γιανγκ ένα φόλοου. Και δεν είναι μόνο οι ψηλοί. Με 7 ασίστ (οι 5 του Σπανούλη) πρέπει ιδίως για Γιανγκ και Μπιρτς να δημιουργήσεις. Ηταν πλήγμα η στατικότητα. Τέσσερις να περιμένουν ακούνητοι τον Σπανούλη ο οποίος έπεφτε σε παγίδα με Γκιστ ή Σίνγκλετον μπροστά του και με τον Καλάθη να τον παίζει ασφυκτικά.

Το καθαρό μυαλό απουσίαζε αισθητά… Εδωσε και πάλι 14 πόντους από τα λάθη του στον Παναθηναϊκό (αντίστοιχα πήρε αυτός 4), επέτρεψε 8 κλεψίματα και 12 πόντους σε αιφνιδιασμό. Ολοι αυτοί είναι εύκολοι πόντοι, ξεκούραστοι. Θυμάμαι τουλάχιστον 3-4 περιπτώσεις που έβγαλαν άμυνα με κλέψιμο ή μπλοκ, αλλά δεν πήραν καλάθι μπροστά. Το 10 πόντοι σε 2ο και 3ο δεκάλεπτο τα λέει όλα άλλωστε. Ο πανικός και το θολωμένο μυαλό φάνηκαν ακόμα και στο 4ο δεκάλεπτο όταν κατέβασε στους 11 πόντους τη διαφορά. Δεν είχε διάρκεια. Λάθη, κακές επιλογές και πνοές στον Παναθηναϊκό. Οι βολές του; 8/14. Από πού να το πιάσεις και πού να το αφήσεις…

Ο Ολυμπιακός δεν τα κατάφερε. Σαφέστατα και η χρονιά είναι αποτυχημένη. Εφτασε στον τελικό της Ευρωλίγκας, αλλά έχασε το τρόπαιο. Εχασε το πρωτάθλημα. Η σεζόν τον βρίσκει με άδεια τα χέρια, οπότε η χρονιά είναι αποτυχημένη. Το μέλλον, ναι, όπως είπε και ο Γιάννης Σφαιρόπουλος, έχει να δώσει χαρές. Θα το δούμε βήμα-βήμα, όμως… Προέχουν άλλα πιο σημαντικά για μένα.

Οπως; Τα δύο κυριότερα…

Δεν μπορώ να κάθομαι να βλέπω τους παίκτες στο παρκέ, εγκλωβισμένους από την αστυνομία να κλαίνε, όχι από τα δακρυγόνα, αλλά από την απογοήτευσή τους, και τριγύρω να ακούγονται κροτίδες και να πέφτουν καρέκλες. Δεν το αξίζει αυτή η ομάδα. Δεν το αξίζουν αυτοί που έναν μήνα πριν φώναζαν «έτσι ονειρευόμαστε τον Ολυμπιακό». Στη σειρά με την Εφές και τον ημιτελικό με την ΤΣΣΚΑ η ομάδα φάνηκε ότι άδειασε. Κακώς; Γιατί; Είναι δεδομένο, όμως. Δεν τα κατάφεραν, κόντρα σε θεούς και δαίμονες εδώ στην Ελλάδα, τα ξέρετε, αλλά δεν μπορεί να έχει αυτή την κατάληξη. Αυτοί θα παίζουν του χρόνου πάλι μπροστά σε άδεια καθίσματα. Αυτοί θα παλεύουν πάλι μόνοι τους για να μας κάνουν περήφανους.

Κλείνω με το πιο σημαντικό κατ’ εμέ πράγμα. Αν καταφέρουμε να «αλλάξουμε», να αλλοιώσουμε, να κάνουμε σαν τα μούτρα μας ή σαν κάποιους άλλους, αυτά τα δύο παιδιά, τον Παναγιώτη και τον Γιώργο Αγγελόπουλο, είμαστε άξιοι της μοίρας μας!

(Το κείμενο δημοσιεύθηκε στον «ΓΑΥΡΟ» στις 12/06/2017)